Żywienie królików karłowatych
Twój koszyk jest pusty
Nie wiesz co wybrać? Pomożemy Ci
Królik domowy jest jednym z najpopularniejszych zwierząt domowych. I nic dziwnego. Ich urocza kukułka, łagodna i towarzyska natura oraz miękkie futerko są uwielbiane przez dzieci i dorosłych na całym świecie. Króliki zyskują coraz więcej wielbicieli, a w wielu krajach pod względem popularności ustępują nawet psom i kotom. Obecnie istnieje ponad 100 ras królików.
Tylko jeden przodek przyczynił się do powstania królika domowego - dziki królik. W tym przypadku mówimy o tak zwanym monofiletyzmie. Dziki królik (znany również jako królik europejski) pierwotnie pochodził z Półwyspu Iberyjskiego, ale obecnie króliki można znaleźć w prawie każdej strefie klimatycznej. Udomowienie dało początek różnym rasom - dla przypomnienia, królik pojawił się w Czechach w XIII lub XIV wieku. Jednak dopiero pod koniec XIX wieku hodowla zaczęła się rozwijać. Króliki były najpierw hodowane w celach użytkowych (mięso, futro, a później w laboratoriach do eksperymentów), ale dopiero wiele lat później zaczęły pojawiać się w domach ludzi jako zwierzęta domowe o dużym potencjale. Chociaż udomowienie prawie nie wpłynęło na króliki fizycznie, zmieniło je pod względem charakteru i zdrowia. Dziki królik dożywa maksymalnie 4 lat i jest bardzo płochliwy. Wyhodowane rasy mogą dożyć nawet 10 lat i przy odpowiedniej opiece stają się kontaktowymi i miłymi towarzyszami. Jeśli chodzi o zdrowie, udomowienie miało negatywny wpływ na króliki pod tym względem, ponieważ rasy karłowate są bardziej podatne na choroby, zwłaszcza przeziębienia.
Można powiedzieć, że im większa rasa, tym spokojniejszy i bardziej zrównoważony temperament.
Króliki karłowate, w przeciwieństwie do ras mięsnych (ale są wyjątki), są hodowane dla przyjemności i jako towarzysze dla ludzi. Każda
rasa występuje w wielu odmianach kolorystycznych i rodzajach sierści. Rasy karłowate są zwykle bardziej podatne na przeziębienia.
Według wielu miłośników królików, królik karłowaty jest najsłodszą rasą ze względu na typowe długie, zwisające uszy. Ze wszystkich ras karłowatych jest najbardziej popularna i najbardziej niespokojna. W wieku dorosłym waży nie więcej niż 1,8 kg.
Królik o dziwnej, ale przyjemnej w dotyku sierści. Chociaż na pierwszy rzut oka może się tak nie wydawać, ten rodzaj sierści nie wymaga specjalnej pielęgnacji. Waga nie przekracza 1,4 kg.
Rasa o czysto białym umaszczeniu, w której waga w wieku dojrzałym zwykle nie przekracza 1,3 kg. Jest to pierwsza wyhodowana rasa królików karłowatych. Kolor oczu jest niebieski lub czerwony. Charakterystyczne są również mniejsze uszy.
Kolorowy karzełek jest, że tak powiem, kolorową odmianą gronostaja. Waga i budowa ciała nie różnią się. Zakres kolorów jest na

wręcz przeciwnie, jest bardzo zróżnicowana. Umaszczenie może być jednobarwne (czerwone, czarne, żółte) lub wielobarwne (holenderskie, syjamskie, dzikie lub biało upierzone).
Swoją nazwę zawdzięcza charakterystycznym cętkom. Wygląda jak mniejsza wersja "klasycznego" królika domowego. Waga może
może wynosić do 1,6 kg, co czyni go jedną z najcięższych ras karłowatych.
Lwiątko to interesująca rasa, charakteryzująca się podwójnie teksturowaną sierścią. Swoją nazwę zawdzięcza charakterystycznej
charakterystycznej "grzywy" na szyi. Sierść jest nieco trudniejsza w pielęgnacji, zwłaszcza w okresie pierzenia, ponieważ ma tendencję do matowienia. Dorosły królik nie powinien ważyć więcej niż 1,5 kg.
Dzięki jedwabistej i błyszczącej sierści jest to jedna z najpiękniejszych ras. Może mieć zarówno opadające, jak i wyprostowane uszy. W wieku dojrzałym waży nie więcej niż 1,2 kg i dlatego jest jednym z mniejszych królików.
Teddy ma charakterystyczną dłuższą, delikatną sierść, która powinna być tej samej długości na całym ciele. Pod względem temperamentu Teddy jest łagodny, raczej spokojniejszy. Waga dorosłego królika może wynosić do 1,4 kg.