Pies nowofundland

Kraj pochodzenia: Kanada

Klasyfikacja FCI

Grupa 2: Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy górskie
Sekcja 2 - Psy molosowate (psy górskie)
Bez testu pracy

Wysokość

Psy: średnio 71 cm
Samice: średnio 66 cm

Historia w pigułce

Nie wiadomo dokładnie, jak powstał pies nowofundlandzki, ale uważa się, że prawdopodobnie wywodzi się on od rodzimych psów z wyspy Nowa Fundlandia, które krzyżowały się z dużymi czarnymi psami przywiezionymi z Europy przez Wikingów około 1100 roku. Pewne jest jednak to, że lokalni rybacy wyhodowali tego wytrzymałego psa jako pomocnika rybackiego, którego zadaniem było wyciąganie sieci z wody, a także wozów. Pod koniec XVIII wieku na wyspie istniały dwa typy psów; jeden (większy i bardziej owłosiony) wyhodował dzisiejszą Nową Fundlandię, a drugi, lżejszy typ z krótszą sierścią, wyewoluował w Labrador Retriever. Pierwsza oficjalna wzmianka o Nowej Fundlandii pochodzi z 1765 roku, a pod koniec XVIII wieku rasa dotarła do Europy, gdzie była popularna ze względu na swoje umiejętności ratownictwa wodnego, szczególnie cenione przez żeglarzy. W tym czasie hodowano je w kolorze czarnym, rzadziej brązowym, a także czarno-białym. Podział nastąpił w 1960 roku, kiedy to czarno-białe psy zostały oficjalnie oznaczone jako rasa Landseer. Pierwsze nowofundlandy trafiły do nas jeszcze przed I wojną światową, ale po obu wojnach, które oczywiście zaszkodziły hodowli psów nie tylko w naszym kraju, w 1967 roku powstał klub hodowców nowofundlandów.

Przyroda

Wygląd niedźwiedzia jest w tym przypadku mylący, ponieważ nowofundland jest psem spokojnym, tolerancyjnym i przyjacielskim. Jest miły i łagodny, a jednocześnie dostojny i dumny. Jest doskonały dla rodziny z dziećmi, ale zdecydowanie nie nadaje się do opieki nad dziećmi. Potrzebuje bliskości swojej rodziny, której jest bardzo oddany, dlatego dobrze jest zapewnić mu również dostęp do domu, aby zawsze czuł się jego pełnoprawnym członkiem. Rasa ta może być również dobrze obsługiwana przez początkującego. Podczas szkolenia myśli dwa razy, zanim coś zrobi, więc potrzebna jest dobra motywacja, konsekwencja i przede wszystkim cierpliwość. Ze względu na swoje pochodzenie uwielbia wodę.

Sierść i umaszczenie

Nowofundland ma gęstą sierść, która może wytrzymać kaprysy pogody. Szczególnie zimą możemy podziwiać bogatą sierść z typowym kołnierzem. Idealne jest szczotkowanie co dwa tygodnie i kilka razy w tygodniu w okresie linienia. Dozwolone umaszczenie nowofundlanda to czarno-brązowe; dopuszczalne są niewielkie białe znaczenia na klatce piersiowej, łapach i końcówce ogona.

Zdrowie

Ze względu na rozmiar rasy, najczęstszymi komplikacjami zdrowotnymi są problemy ze stawami (zwłaszcza dysplazja stawu biodrowego) i skręt żołądka. Nowofundlandy są również bardziej narażone na niedoczynność tarczycy i chorobę Addisona.