Dog niemiecki

Kraj pochodzenia: Niemcy

Klasyfikacja FCI

Grupa 2: Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie

Sekcja 2 - Molosy (Great Danes)

Bez próby użytkowości.

Wysokość

Psy: 80 - 90 cm

Suki: 72 - 84 cm

Historia w pigułce

Zapiski z XVI wieku mówią o eleganckich, dużych psach w typie doga niemieckiego, które przybyły do Niemiec z Wysp Brytyjskich. Chociaż wygląd tych psów nie był wcale jednolity, niemieccy szlachcice celowo rozpoczęli hodowlę tak zwanego dog niemiecki z Ulm. Ten dog niemiecki był popularnym psem w niemieckich księstwach, gdzie został podzielony na psy myśliwskie, stróżujące i do towarzystwa w zależności od przeznaczenia. W tamtych czasach hodowla tych psów była jedynie przywilejem szlachty. Poprzednikami doga niemieckiego były tak zwane bullhoundy (psy w typie mastifa), a następnie do rasy dodano charty, aby nadać jej elegancji i lekkości. Począwszy od XIX wieku, hodowla dogów wielkich zaczęła przenikać poza szlachtę, wśród mniej uprzywilejowanych, a wraz z pojawieniem się broni palnej, dogi wielkie przestały być wykorzystywane jako psy myśliwskie. Dog niemiecki kojarzony jest z nazwiskiem Otto von Bismarcka, kanclerza Rzeszy, którego pasją była hodowla tych szlachetnych psów. W 1880 r. w Berlinie rasa została ujednolicona i stworzono standard rasy, a w 1888 r. założono "Deutsche Doggenclub" jako pierwszy klub hodowlany w Niemczech.

Charakter

Great Danes są określane jako "łagodne olbrzymy" ze względu na ich gigantyczne rozmiary, które budzą szacunek, mają wrażliwą, przyjazną, łagodną i bardzo oddaną naturę. Uwielbiają towarzystwo i potrzebują czuć bliskość i miłość swojej rodziny. Dog niemiecki powinien emanować spokojem i dyskrecją; jeśli jest odpowiednio traktowany, jest zrównoważonym towarzyszem, którego można zabrać wszędzie. Ważne jest jednak, aby trzymać tak dużego psa (który czasami może mieć własną głowę) pod kontrolą, ponieważ chociaż może się to nie wydawać, nawet pies o takim temperamencie może łatwo zmienić się w duży problem w niedoświadczonych rękach. Szkolenie musi odbywać się w pozytywnym duchu, bez presji i brutalności, ale konsekwentnie. Nie jest to pies stróżujący, ale w razie potrzeby może pilnować i odpowiednio interweniować. Ze względu na swój rozmiar nie nadaje się do hodowli w małym mieszkaniu, ale z pewnością nie jest to pies do całorocznego życia na zewnątrz - właśnie ze względu na jego silne przywiązanie do ludzi.

Szata i umaszczenie

Sierść doga niemieckiego jest gęsta, gładka i ściśle przylegająca, dzięki czemu nie wymaga dodatkowej pielęgnacji, a szczotkowanie raz na jakiś czas jest wystarczające. Dopuszczalne umaszczenia to żółte, czarne, niebieskie (oba również z białymi znaczeniami), czarne umaszczenie, arlekin (czarne łaty na białym tle), pręgowane (zawsze z czarną maską). Niepożądanym umaszczeniem jest tzw. szary tygrys, gdzie kolorem bazowym jest szary z czarnymi plamami. Psy umaszczone w ten sposób nie są jednak dyskwalifikowane na wystawach.

Zdrowie

Najczęstszymi problemami zdrowotnymi rasy są dysplazja stawów biodrowych, zmiany zwyrodnieniowe stawów, skręt żołądka i choroby serca (w szczególności kardiomiopatia rozstrzeniowa). Nierzadkie są także nowotwory kości czy neurogenne zapalenie skóry. Zaburzenia rozwojowe są również często spotykane podczas szybkiego wzrostu.

Czy wiesz, że...

Amerykański i Brytyjski Związek Kynologiczny uznają doga niemieckiego pod nazwą "Great Dane", co tłumaczy się jako doga duńskiego. Nazwa ta jest jednak niepoprawna, ponieważ dog niemiecki, jako odrębna rasa, istnieje i jest również nazywany "broholmerem". W porównaniu do doga niemieckiego, jest to bardziej pies w typie mastifa, któremu brakuje typowej elegancji doga niemieckiego.