Burmilla

Kot ten już na pierwszy rzut oka zachwyca swoim niezwykłym i uroczym wyglądem, pozbawionym przesadnie egzotycznych cech. Mowa o Burmilli, niezwykle czułej kotce, która uwielbia towarzystwo swoich "właścicieli".

Kraj pochodzenia

Zjednoczone Królestwo

Klasyfikacja FIFE

Grupa III - Koty krótkowłose i somalijskie

Historia w pigułce

Rasa ta wywodzi się od kota birmańskiego i szynszyli perskiej. Historia sięga baronowej Mirandy Bickford-Smith, która była zapaloną hodowczynią kotów birmańskich. W 1981 roku jej obiecujący kot Bambino został nieumyślnie skojarzony z kotem perskim szynszylowym należącym do jej męża. Kocięta były jednak bardzo urocze - srebrne z dużymi, wyrazistymi oczami. Ich wygląd i przytulna, słodka natura oczarowały baronową. Baronowa, wraz z duńską hodowczynią Birgit Nehammer i genetykiem R. Robinsonem, rozpoczęła pracę nad hodowlą rasy. W 1995 roku rasa została uznana przez FIFE.

Charakter

Można powiedzieć, że Burmilla jest kotem idealnym; jest nie tylko piękna na zewnątrz, ale także w środku. Jest łatwym i przyjaznym towarzyszem, który tworzy bliską więź ze swoją rodziną, nie jest nadmiernie aktywna, ale nie jest też leniwa. Chętnie "pomaga" w różnych czynnościach domowych i często depcze swoim ludziom po piętach po mieszkaniu. Nadaje się do gospodarstw domowych z dziećmi, ponieważ jest tolerancyjna i spokojna, ale nie oznacza to, że powinna być pozostawiona bez nadzoru z małymi dziećmi (jak każde zwierzę). Burmila jest sprytna, nauczy się różnych sztuczek przy pozytywnej motywacji. Nie nadaje się dla osób, które często spędzają czas poza domem - będzie nieszczęśliwa bez swojego człowieka. Częściowym rozwiązaniem jest ewentualnie dobranie dwóch Burmili do wspólnej zabawy.

Pielęgnacja sierści

Sierść Burmilli jest gęsta i krótka, jedwabista w dotyku. Podszerstek jest gęsty. Najczęstszym kolorem jest srebrzysta biel, ale mogą występować również inne kolory na srebrnym tle, np. czarny, cynamonowy, kremowo-srebrny, liliowy lub czekoladowy.

Zdrowie

Burmila jest stosunkowo zdrową i niezepsutą rasą. W niektórych przypadkach może być dotknięta okresową polimiopatią hipokaliemiczną (BHP), chorobą genetyczną powodującą osłabienie mięśni i ból mięśni. Jednak w tej chwili można już przeprowadzić testy genetyczne.