Seter angielski

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania

Klasyfikacja FCI: Grupa 7: Wyżły

Sekcja - wyżły i setery brytyjskie i irlandzkie

Z testem pracy

Wysokość

Samce: 65 - 68 cm

Suki: 61 - 65 cm

Historia w pigułce

Seter angielski jest prawdopodobnie, sądząc głównie po jego wyglądzie, potomkiem wyżłów i spanieli wodnych. Można jednak z całą pewnością stwierdzić, że współczesny seter angielski jest dziełem Edwarda Laveracka i Purcella Liewellina, którzy rozpoczęli hodowlę rasy na początku XIX wieku. Laverack dążył głównie do tego, aby psy odnosiły sukcesy na wystawach i miały atrakcyjny wygląd, podczas gdy Liewellin, który kontynuował wysiłki Laveracka, dążył do zachowania cech myśliwskich i sprawności fizycznej psów. Seter angielski po raz pierwszy pojawił się na wystawie w 1859 roku w Newcastle. Od tego momentu jego popularność ogromnie wzrosła, wraz z eksportem do Kanady, USA i Europy. Psy te były wykorzystywane przez szlachtę do polowań na zwierzynę jako "setery". Po 1935 roku zaczęto je również wykorzystywać w polowaniach praktycznych.

Charakter

Seter angielski jest najlepiej ułożonym i najbardziej przyjaznym ze wszystkich seterów. Jest czuły w stosunku do ludzi, zwłaszcza do swojej rodziny. Jest łatwy w szkoleniu - najlepszy ze wszystkich seterów. Jest słabym stróżem - w rzeczywistości najprawdopodobniej ciepło przywita gości. Jego łagodna natura wymaga pozytywnego prowadzenia. Jest to jednak bardzo temperamentny pies, który wymaga dużej ilości codziennych ćwiczeń, więc wypuszczanie go do ogrodu nie wystarczy. Seter jest doskonałym psem myśliwskim, więc jest dobrym wyborem dla osób o orientacji myśliwskiej. Jest jednak również świetnym psem sportowym (canicross, różne dyscypliny sportowe, agility, dogdancing itp.) lub dotrzyma towarzystwa podczas dłuższych spacerów. Jest energiczny i żywiołowy. Przyszły właściciel musi liczyć się z jego uporem i silnym instynktem łowieckim.

Umaszczenie i szata

Seter angielski najczęściej występuje w umaszczeniu biało-czarnym lub bursztynowo-białym (podszerstek jest biały). Jest również cytrynowo-biały lub czarno-brązowy na białym tle z brązową opalenizną. Sierść setera angielskiego jest dłuższa, szczególnie na uszach, klatce piersiowej, podbrzuszu, ogonie i nogach - i to właśnie te obszary wymagają większej uwagi podczas czesania. Idealnie, sierść powinna być dokładnie szczotkowana raz lub dwa razy w tygodniu.

Zdrowie

Rasa ta nie cierpi znacząco na żadne choroby dziedziczne, należy jedynie uważać na zdrowie stawów (biodra, łokcie). Ze względu na dłuższe, zwisające uszy, infekcje przewodu słuchowego mogą być częstsze. Głuchota i problemy skórne mogą wystąpić u psów o przeważającym białym umaszczeniu.