Mastif angielski

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania

Klasyfikacja FCI: Grupa 2: Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy górskie
Sekcja 2 - Molosy

Wysokość

• Samce: 70 - 76 cm
• Suki: 68 - 74 cm

Historia w pigułce

Mastif angielski to rasa o długiej i zróżnicowanej historii, sięgającej 2000 r. p.n.e., kiedy to istnienie dużych, ciężkich psów w typie mastifa poświadczają różne freski, posągi, a nawet zapisy pisemne. Jest zatem prawdopodobne, że molosy pochodzą z Azji. Ważną postacią, która hodowała i kształtowała mastify był Aleksander Wielki, który wykorzystywał je jako psy bojowe. Psy w typie mastifa zostały następnie opisane przez Cezara, gdy wraz ze swoimi wojskami najechał Wyspy Brytyjskie. Był tak zachwycony tymi psami, że zabrał je ze sobą. Starożytne legiony rzymskie hodowały mastify na potrzeby wojny, walki i innych grabieży. Psy te chroniły również mienie i walczyły ze zwierzętami dla "zabawy" (np. bykami, lwami, niedźwiedziami). W tamtych czasach mastif był nieustraszonym psem o silnym ugryzieniu, co zawsze było przydatne, tylko człowiek to wykorzystywał. Walki psów, które były legalne, zostały zakazane przez królową Wiktorię. Po tym zakazie mastify prawie wyginęły. Kolejnym, niemal druzgocącym ciosem dla rasy były dwie wojny światowe. Pierwsza samica mastifa angielskiego, o imieniu Fiona v. Ircomarad, przybyła do nas z Holandii w latach siedemdziesiątych XX wieku.

Charakter

Pomimo, że tak powiem, dzikiej przeszłości, Mastiff jest absolutnie idealnym towarzyszem rodziny. Kocha swoją rodzinę, zwłaszcza dzieci. Jest bardzo spokojny, czuły i nie lubi konfliktów w swoim "stadzie". Nie atakuje obcych, dopóki nie musi interweniować, aby chronić swoich właścicieli lub mienie (ale tak naprawdę nie jest jednym z najlepszych psów stróżujących). Jest po prostu olbrzymem o łagodnym sercu, lubi być zawsze tam, gdzie jego właściciele, jest kontaktowy. Ma podwyższony próg bólu, ale bardzo źle znosi niesprawiedliwość, zaniedbanie ze strony właściciela czy nawet kary fizyczne. Zdecydowanie nie jest to pies do stałej hodowli w ogrodzie, ale trzeba wziąć pod uwagę, że w domu bardzo się ślini, a jego gabaryty sprawiają, że wszędzie go pełno. Mało szczeka, ale kiedy to robi, jego właściciel powinien zwrócić na to uwagę - nie szczeka na darmo. Potrzebuje ruchu, ale nie szukajmy mu partnera do długich wycieczek czy biegania z rowerem lub koniem. Doceni spokojny spacer i wspólne zajęcia. Szkolenie musi być spokojne, ale konsekwentne. Źle wychowany mastif angielski to tykająca bomba zegarowa. Mastif chce się podobać, dobrze odczytuje mimikę swojego człowieka, ale czasem potrzebuje więcej czasu, aby coś zrozumieć (uwaga - nie mylić z głupotą).

Umaszczenie

Dozwolone kolory to płowy z nutą pomarańczowego, ciemny pręgowany lub srebrzysty płowy. Sierść jest gładka i ściśle przylegająca, wystarczy raz w tygodniu przeczesać ją gumową szczotką.

Zdrowie

Ze względu na swój rozmiar, mastif angielski jest rasą bardzo podatną na zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i skręt żołądka. Poza tym jest to generalnie odporna i zdrowa rasa.

Czy wiesz, że...

Mastif angielski jest jedną z najstarszych ras w historii i jest przodkiem wielu ras. Jego utrzymanie jest jednak bardziej kosztowne, ponieważ tak duży pies potrzebuje dużo dobrej jakości karmy.