Kot norweski leśny

Kraj pochodzenia: Norwegia

Klasyfikacja FIFE

Grupa II - Koty półdługowłose

Historia w pigułce

Staroislandzki epos Edda wspomina o silnych, dobrze futrzastych kotach jako towarzyszach bogini Freyi. Chociaż dokładne pochodzenie norweskiego kota leśnego nie jest znane, prawdopodobne jest, że szkockie dzikie koty powróciły wraz z Wikingami z Wysp Brytyjskich do Skandynawii w X-XI wieku - prawdopodobnie są więc przodkami dzisiejszego norweskiego kota leśnego. Jako tak zwana rasa naturalna, norweski kot leśny ewoluował przez bardzo długi czas bez interwencji człowieka, ponieważ polował na gryzonie w pobliżu ludzkich siedzib - zarówno biednych, jak i bogatych - i żył mniej lub bardziej półdziko. Podczas II wojny światowej koty te zostały prawie wytępione, ale udało się je uratować dzięki hodowcom. FIFE uznała tę rasę w 1976 roku.

Charakter

Norweski leśny jest towarzyski i nie lubi zbytnio samotności; jeśli jest zmuszony do częstego przebywania samemu w domu, lepiej zaopatrzyć się w drugiego kota. Rasa ta należy do spokojnych i opanowanych i uwielbia uwagę swojego właściciela. W stosunku do gości jest powściągliwa. Uwielbia się wspinać, dlatego dobrym pomysłem jest zapewnienie jej bezpiecznego balkonu lub, jeszcze lepiej, woliery na świeżym powietrzu.

Pielęgnacja sierści

Gęsta i wodoodporna sierść kota norweskiego leśnego wymaga dokładnego szczotkowania co tydzień (intensywność wzrasta oczywiście w okresie linienia).

Zdrowie

Specyficznym problemem zdrowotnym tej rasy jest glikogenoza typu IV, czyli poważne zaburzenie metabolizmu glikogenu. Jednakże, dzięki badaniom materiału hodowlanego, częstość występowania tej choroby u kotów rodowodowych jest niemal zerowa.