Jak rozmnażać rozellę pstrokatą?

Co warto wiedzieć o różyczce pstrokatej

Pióra rozelli pstrokatej mienią się wieloma kolorami. Od głowy do brzucha są czerwone, ale dziób jest jasnoszary, a policzki białe. Podbrzusze jest żółte, stopniowo przechodząc w zieleń wokół nóg. Skrzydła są ozdobione trzema kolorami - łopatki są czarne, skrzydła są również czarne, ale z zielonkawo-żółtymi krawędziami, a ogon jest niebieski. Pióra ogona są zielone z niebieską obwódką, a podogonie jest czerwone. Istnieje jednak więcej mutacji, na przykład czerwono-żółto-biała.

Samiec i samica mają takie samo ubarwienie, ale po bliższym przyjrzeniu się można zauważyć, że kolory samca są bogatsze. Dziób i głowa samca są również zwykle większe. Zwykle rosellas dorasta do 33 cm długości i waży do 120 g. W odpowiednich warunkach mogą żyć do 20 lat.

Rozelle najlepiej trzymać tylko w parach, ponieważ mają tendencję do nietolerowania grup własnego gatunku i innych ptaków. Szczególnie w okresie lęgowym. Chociaż możliwe jest natrafienie na spokojne osobniki, lepiej nie ryzykować i trzymać inne papugi oddzielnie w osobnej wolierze. Ich zaletą jest to, że są bardzo odporne i można je trzymać na zewnątrz przez cały rok.

Ze względu na swój charakter nie nadają się do hodowli w pomieszczeniach. Udomowienie nie jest niemożliwe, ale jest trudniejsze niż w przypadku innych papug. Są to aktywne, stosunkowo nieśmiałe ptaki, które potrzebują dużo przestrzeni i są samowolne, więc nie będą aktywnie szukać swojego właściciela, woląc spędzać czas latając lub wykonując inne czynności. Krótko mówiąc, każdy, kto chce mieć papugę jako "zwierzaka domowego", powinien poszukać innego rodzaju papugi.

Jak powinna wyglądać woliera

Chociaż rozelle są zwykle trzymane jako pojedyncza para, należy zapewnić im przestronną wolierę, aby mogły dobrze rozprostować skrzydła. Są one bardzo dobrymi lotnikami. Zalecany rozmiar to co najmniej 3 x 1 x 3 m. Oprócz obszaru do ćwiczeń na świeżym powietrzu, woliera powinna mieć również zadaszony obszar, w którym papugi mogą się ukryć w nocy lub przy złej pogodzie. Obszar ten powinien mieć co najmniej trzy ściany, a jako materiał można wybrać cegły, ytong lub poliwęglan. Zależy to od tego, ile chcesz zainwestować w wolierę. Dobrym pomysłem jest wybetonowanie podłogi w obu częściach woliery, a następnie umieszczenie piasku lub mieszanki ziemi ogrodowej i leśnej na wierzchu betonu. Ptaki lubią grzebać w ziemi.

Niezbędne wyposażenie woliery z pewnością obejmuje karmnik, poidło, grzędy, większą miskę na wodę lub łazienkę oraz budki lęgowe. Dobrym pomysłem jest umieszczenie karmnika i budek w zadaszonej części woliery, ponieważ ptaki będą miały tam więcej spokoju i nie będą niepokojone przez otoczenie. Dno karmnika należy wyłożyć co najmniej 5 cm warstwą wiórów drewnianych. Samica wykopie w nich dziurę podczas sezonu lęgowego i złoży jaja.

Rosella lubi się kąpać, więc upewnij się, że zmieniasz wodę w wannie lub misce co najmniej raz dziennie, a najlepiej częściej.

Karmienie

Odpowiednim pokarmem dla Roselli jest wstępnie zmieszana karma dla papug australijskich. Takie mieszanki zawierają proso, owies, słonecznik, błyszczący, karczoch, moher i grykę. Oprócz ziaren, do diety rosell można dodać owoce (takie jak jabłko lub banan), warzywa (takie jak marchew), nasiona traw lub gałęzie drzew. Latem można podawać im zieloną karmę - idealna jest koniczyna ptasia, pokrzywa lub młoda miotła z korzeniem.

Ponadto, w wolierze nie powinno zabraknąć żwirku dla dobrego trawienia i kości mątwy. W okresie lęgowym podawaj ptakom również pokarm jajeczny lub jajecznicę, bułki namoczone w wodzie lub namoczone ziarno.